Kim en Erald in Ghana

De laatste week van Hedi haar bezoek begon heel relaxed, maar heeft op het eind nog een spannend staartje gekregen.

Het begon donderdag met de opening van een nieuw schoolgebouw in Weija. Dit begon als volgt; Hedi werkt voor Ballast Nedam in Nederland, en nu is het zo dat er ook een Ballast Nedam Ghana is. Natuurlijk wilde zij graag haar collega's hier eens ontmoeten en de 1e week waren we al een bezoekje wezen brengen aan hun kantoor. Na een tijdje gezellig te heben gekletst kwam het verhaal bij dit schoolgebouw dat ze voor de HIPS Charity School hadden gebouwd en de opening die de week daarop zou zijn. Nu was ik nog steeds op zoek naar een leuke plaats waar ik als vrijwilliger aan de slag kon. Ik had dit nog niet uitgesproken of we hadden al een uitnodiging in ons hand en de afspraak dat de chauffeur van Ballast ons donderdag om 9.00 uur thuis op zou komen halen. Zo gezegd zo gedaan en donderdagochtend zaten we dus te luisteren naar speeches van de Zwitserse, Duitse en Nederlandse ambassadeurs, en uiteraard ook van de oprichster van de school, Brigitte Honsel. Dit is een hele energieke, Duits/Zwitserse dame die een paar jaar geleden het initiatief genomen heeft voor deze school. De kinderen komen uit de allerarmste gezinnen in de omgeving en hun schoolgeld wordt betaald door donatie, vooral uit Duitsland en Zwitserland. De gebouwen zijn tot nu toe door Ballast gebouwd, en al is Ballast geenszins van plan hun steun te stoppen, was deze opening ook een manier om aandacht te krijgen van andere bedrijven die welllicht geinteresseerd zijn om een steentje bij te dragen

De opening zelf was in ieder geval een groot succes, en ik was zo enthousiast geworden, dat ik sindsdien 1 dag in de week les geef! Meer over mijn ervaringen kun je hier lezen.

	Het bezoek van Hedi Oktober-November 2005
	We hebben lang moeten wachten, maar eind oktober was het eindelijk toch zo ver: Ons eerste officiele bezoek uit Nederland! Zaterdagavond konden we haar ophalen...we waren door het dolle heen. De volgende morgen zijn we zoals betaamt naar de Kokrobite Gardens gegaan om daar ons ontbijt te nuttigen. De traditie dicteert verder dat er vervolgens moet worden gezond in Fetteh, en braaf als wij zijn hebben we ook dat gedaan. Maandag moest er dan toch echt cultuur gesnoven worden, want ja als je weet waar je moet zoeken, zijn er musea en gedenktekens in overvloed. Nu overdrijf ik. Maar je kunt je wel een paar uur vermaken in Accra. Bijvoorbeeld in het National Museum, op de Makola Market, een echte Ghanese markt of bij het Mausoleum van Kwame Nkrumah (de eerste Ghanese president). In ieder geval zijn we de dag goed doorgekomen.
	De rest van de week stond vooral in het teken van vakantie vieren. Wat getrommel bij de AAMAL (hier waren we al eens geweest met Monique en haar gevolg) en dan naar het bijbehorende privéstrand om bij te komen van al die inspanning. Er komen en weer naar huis gaan was overigens best frustrerend. De taxichaffeur vroeg heen al een aanzienlijk bedrag, zo een dat hij nooit aan zijn landgenoten zou durven vragen. Om terug te komen stonden we helemaal met onze rug tegen de muur, er was maar 1 taxi, en uiteraard vroeg hij nog net iets meer. Dat is de last die wij obruni's moeten dragen. Het weekend zijn we maar weer eens rond gaan kijken. Aburi, met z'n Botanische tuinen en uitgebreide arts and crafts markt (souvenirs) stond voor zaterdag op de planning. Ik moet zeggen dat alleen al de rit ernaartoe het een dag om nooit te vergeten maakt, dwars door de bergen met schitterende uitzichten links en rechts. In de tuinen staan gigantische bomen die zo een het regenwoud gewandeld lijken. Dit klopt ook wel want 100 en nog wat jaar geleden was het een woud. Een aantal bomen mocht blijven, maar de rest heeft toentertijd moeten wijken voor de tuinen. Na de lunch was het tijd voor de souvenirs, Hedi kon haar lol niet op met al het ge-onderhandel en dus op het eind mooie voordelige cadeaus voor het thuisfront.
	Zondag was Akomsombo aan de beurt. Behalve dat we nog eens met de Dodi Princess wilden varen, waren we dit keer op tijd om ook de dam eens te bezoeken. President Nkrumah heeft de dam begin jaren 60 laten bouwen omdat hij het idee had dat dit de Ghanese industriele ontwikkeling zou helpen. Waarschijnlijk had hij gelijk, de dam voorziet heel Ghana van stroom, en zorgt er ook nog eens voor dat 1 of 2 droge jaren niet direct voor een enorme hongersnood zorgen. Helaas begint de ontbossing die door heel Ghana aan de gang is (hout is na cacao hun grootste exportproduct) z'n weerslag te hebben op de hoeveelheid regen die stroomopwaarts valt, en de waterstand van het meer wordt steeds lager. Hopelijk snapt de Ghanese overheid op tijd dat bomen niet alleen handel zijn maar wel degelijk ook heel belangrijk voor het milieu. Ik durf het helaas te betwijfelen. Na de dam bezocht te hebben zijn we lekker op de Dodi Princess gaan zitten die behalve muziek, eten en een poedelbadje, ook nog eens een hele mooie tocht over het Voltameer biedt.
	De laatste week van Hedi haar bezoek begon heel relaxed, maar heeft op het eind nog een spannend staartje gekregen. Het begon donderdag met de opening van een nieuw schoolgebouw in Weija. Dit begon als volgt; Hedi werkt voor Ballast Nedam in Nederland, en nu is het zo dat er ook een Ballast Nedam Ghana is. Natuurlijk wilde zij graag haar collega's hier eens ontmoeten en de 1e week waren we al een bezoekje wezen brengen aan hun kantoor. Na een tijdje gezellig te heben gekletst kwam het verhaal bij dit schoolgebouw dat ze voor de HIPS Charity School hadden gebouwd en de opening die de week daarop zou zijn. Nu was ik nog steeds op zoek naar een leuke plaats waar ik als vrijwilliger aan de slag kon. Ik had dit nog niet uitgesproken of we hadden al een uitnodiging in ons hand en de afspraak dat de chauffeur van Ballast ons donderdag om 9.00 uur thuis op zou komen halen. Zo gezegd zo gedaan en donderdagochtend zaten we dus te luisteren naar speeches van de Zwitserse, Duitse en Nederlandse ambassadeurs, en uiteraard ook van de oprichster van de school, Brigitte Honsel. Dit is een hele energieke, Duits/Zwitserse dame die een paar jaar geleden het initiatief genomen heeft voor deze school. De kinderen komen uit de allerarmste gezinnen in de omgeving en hun schoolgeld wordt betaald door donatie, vooral uit Duitsland en Zwitserland. De gebouwen zijn tot nu toe door Ballast gebouwd, en al is Ballast geenszins van plan hun steun te stoppen, was deze opening ook een manier om aandacht te krijgen van andere bedrijven die welllicht geinteresseerd zijn om een steentje bij te dragen De opening zelf was in ieder geval een groot succes, en ik was zo enthousiast geworden, dat ik sindsdien 1 dag in de week les geef! Meer over mijn ervaringen kun je hier lezen.
	Vrijdag zijn we een bezoek aan Kakum National Park en Cape Coast Castle gaan brengen. Kakum is een van de beschermde natuurgebieden in Ghana, en wat dit park zo bijzonder maakt is de canope walk, een serie loopbruggen die ze tussen de boomtoppen hebben gehangen. Heel dapper zijn we dus begonnen met wandelen. Ik he het echter niet zo op hoogtes en had het na 1 brug wel gezien en ben vrolijk weer terug gelopen, het werd namelijk alleen maar erger. Hedi echter heeft onwijs stoer alle 7 bruggen overwonnen. Na dit avontuur hebben we ook nog een wandeling gemaakt op de grond, gewoon tussen de bomen dus i.p.v. erin. Vervolgens zijn we naar het kasteel in Cape Coast geweest, kijk voor meer over Cape Coast Castle bij het bezoek van Erald en mij aan Anomabo en Cape Coast. Ala klap op de vuurpijl mochten we zaterdag mee met de helicoptervlucht!! 's Avonds zijn we wezen eten met Hedi haar collega's. En zondag heben we lekker bij het zwembad van het Golden Tulip gewacht tot het tijd was om in te checken.
	De eerste tijd na het vertrek van Hedi was het huis wel erg stil, en ik weet dat Boris haar nog wel het meest mist. Maarja zo gaan die dingen en Borisje zal er aan moeten wennen. Op dit moment wachten we vol smart op het bezoek van Jeroen, en ook de volgende gasten laten niet lang meer op zich wachten.