Kim en Erald in Ghana

	De HIPS charity school December 2005
	Eindelijk is het me gelukt vrijwilligerswerk te vinden dat helemaal naar mijn zin is. Ik ga lesgeven! Via via ben ik bij een school terecht gekomen die een aantal jaren geleden is opgericht voor kindjes uit de allerarmste gezinnen. De oprichtster, Brigitte Honsel, ontmoette ik toen er een nieuw bijgebouw van de school werd geopend. Zij woont in Zwitserland en komt twee keer per jaar een paar weken hierheen om te kijken of het allemaal nog gaat zoals het hoort. Toen ik vertelde dat ik wel interesse had om iets voor de school te betekenen bleek zij direct net zo enthousiast als ik. Het is de bedoeling dat het een montessori-school wordt, maar het bleek nogal lastig de ouders en docenten te overtuigen van het nut van spelletjes doen. Vanaf volgend jaar zal ik 1 dag per week leuke, creatieve maar vooral ook leerzame dingen met de kinderen doen die per 6 weken een thema zullen hebben, bv water. De leraren kunnen hun normale les dan aanpasssen aan dit onderwerp, waardoor de kinderen na 6 weken alles weten over water, maar ook zo vaak de woorden erom heen tegengekomen zijn dat die zullen blijven hangen.
	Ook al is Ghana officieel Engelstalig, spreken alle Ghanezen van huis uit hun eigen stammentaal. De laag opgeleidde Ghanezen (de meesten dus) hebben maar een heel zwakke beheersing van het Engels, zelfs de docenten zijn vaak moeilijk te verstaan en maken regelmatig schrijffouten. De kinderen die naar de HIPS komen spreken 9 van de 10 keer geen woord Engels bij aanvang. Je begrijpt dat het dan ook niet makkelijk is om ze wat dan ook te leren, en zelfs in groep drie kunnen ze nog geen zin zelf samenstellen, laat staan een verhaal schrijven. Het leuke voor mij is dat ik in mijn studie allemaal vakken tegenkom die dit soort problemen behandelen, en uit de diverse onderzoeken blijkt dat het veel herhalen en spelend leren voor dit soort kinderen een succesvolle methode is.

	Update Maart 2006 Inmiddels zijn we alweer een paar maanden verder, en het plan is enigszins aangepast. Er is een nieuwe groep kinderen tussen de 4 en de 6 jaar en met die groep gaan we de nieuwe speelse methode doen. De rest van de school zal wel extra aandacht krijgen, maar het idee om met hun de nieuwe methode toe te passen is van de baan. Er zijn te weinig docenten die mee kunnen helpen, wel gaan we kijken of we de leerlingen met leerproblemen meer aandacht kunnen geven binnen het huidige systeem. Nu worden die leerling nog genegeerd, terwijl het erop lijkt dat veel van hun met wat extra hulp veel meer kunnen dan achter in de klas niets doen, en school zelfs leuk gaan vinden. Gelukkig zien de leraren dit zelf ook en ik hoop dat ze, ook zonder dat ik erbij ben, die extra moeite in de toekomst zullen doen.. Wat de jongste leerlingen van de school betreft, die hebben in de afgelopen 6 weken enorme vooruitgang gemaakt. Het gros sprak geen woord engels en nu dreunen ze het alfabet al op, ze kunnen tot 20 tellen en tot 10 de namen van de cijfers spellen. Schrijven vinden ze vaak moeilijk omdat hun motoriek daar nog helemaal niet aan gewend is. Van huis uit wordt er niets didactisch ondernomen, geen kleurplaten of voorleesboeken, helemaal niets, en blijkbaar is het dan vooral lastig de handen zover te krijgen dat ze doen wat je wil. Ik geloof wel dat ondanks de problemen die deze kleintjes nu hebben, ze een veel sterkere basis hebben dan de kinderen in de hogere klassen, en dus ook veel beter zullen presteren in hun schoolloopbaan.