Zaterdagochtend om een uur of acht zijn we vertrokken, en hoe warm het ook is blijft het een vreemde gewaarwording om in de stromende regen je strandspullen in de auto te laden. Maar we wonen hier inmiddels al even en weten dat als het op punt A regent dat niet betekent dat het een paar kilometer verderop bij punt B het geen ideaal strandweer kan zijn. Vol goede moed dus onderweg naar Anomabo! Erald wilde graag door de bush rijden, maar Kim had geen zin in gehobbel en dus zijn we over via de kustweg, die onder constructie bleek te zijn...toch gehobbel, op onze bestemming aangekomen.

Het Anomabo beach resort bleek paradijselijk, met schattige hutjes, rieten parasollen en heel veel palmbomen. Helaas liet de zon ons nog steeds in de steek, maar wij zijn heel dapper toch op het strand gaan liggen tot Kim toch echt kippenvel op haar armen ontdekte. Het was tijd om cultureel te gaan doen.

Eerst naar Fort William in Anomabo, op zich niet moeilijk te vinden, maar het bleek wel verlaten te zijn. Geen entreegeld maar dus ook geen folders of uitleg. Best een beetje creepy om daar zo met zn tweeen rond te lopen, terwijl je je in grote lijnen best voor kan stellen wat er allemaal voor gruwelijkheden zijn voorgevallen. In de slaventijd werden de Ghanese forten namelijk gebruikt als doorvoersluis om de gevangenen die door de Ashanti aan de bezetters werden verkocht op de boot te zetten naar de andere kolonieen. Even voor de duidelijkheid, heel veel van de mensen op de Nederlandse Antillen hebben Ghanese voorouders, die wij Hollanders daar op beestachtige wijze naartoe heben getransporteerd.

Ons bezoek aan Fort William nam minder tijd in beslag dan verwacht en dus zijn we maar doorgereden naar Cape Coast. Hier staat ook een Fort, maar mochten we te laat zijn om het Fort te bezichtigen konden we altijd eten bij een van die leuke restaurants die in de Bradt Guide staan, en mischien zelfs nog wat gaan drinken bij dat ene o zo leuk omschreven barretje. We waren gelukkig op tijd voor het Fort, want al die leuke spots bleken nogal tegen te vallen. Gebeurt wel vaker hier in Ghana. Cape Coast Castle bleek niet alleen nog open maar we waren ook net op tijd voor de tour. En nou was Fort William indrukwekkend door zijn verlatenheid en slechte staat van onderhoud, de verhalen over Cape Coast Castle en de hele geschiedenis van de slavenhandel in Ghana doet ook echt de rillingen over de rug lopen. Een bezoek aan de mannenkerker waar om ons een beetje een idee te geven hoe het geweest het licht even uit ging, en dan te bedenken dat er ten minste 150 man in die donkere, muffe ruimte gepropt zaten... Dan een kijkje in de tunnel waar de mannen doorheen moesten om bij de vrouwenkerkers te komen om van daar met zn allen door de 'door of no return' te gaan en met de boot naar de uiteindelijk bestemming gebracht te worden. Het grootste deel van de mannen en vrouwen overleefde de verschrikkingen, vanaf de gevangenname door de Ashanti tot aan de uiteindelijke bestemming niet.

Na dit indrukwekkende bezoek besloten we terug te gaan naar de resort om daar wat te eten en een drankje te doen.Dit bleek erg gezelllig en we raakten aan de praat met onze buren, een jongen die hier ook woont en werkt, Florian met zijn moeder. Hele gezellige mensen waar we de hele avond mee hebben zitten pimpelen. Het bleek dat Kim hem met koninginnedag al was tegengekomen en zijn salespitch over zijn business, de (zeer interessante) helikopter-reddingsdienst toen al heeft aangehoord. De volgende ochtend hebben we ons nog een paar uurtjes op het strand vermaakt,en zijn vervolgens aan de terugreis begonnen, dit keer wel door de bush.