Kim en Erald in Ghana

Kuntanase

Juli - Augustus 2006

De feitelijke uitvoering van het werk is uitbesteed aan onze Chinese onderaannemer die ook al al het betonwerk in Kwanyaku heeft gedaan. Ervaren mensen dus, zou je denken. Helaas vonden de Chinezen dat ze hier wel wat nieuw volk op konden zetten, en ik kreeg twee jonge ingenieurs, net uit de schoolbanken die bijna geen Engels spraken. Dat beloofde dus wat, en inderdaad was het begin niet bepaald soepel. Ik kon ze nauwelijks duidelijk maken wat de bedoeling was, en hun organisatie was zo slecht dat het pijn aan je ogen deed om ze aan het werk te zien...

Maar een groot Nederlands denker heeft ooit gezegd: 'Elk voordeel heb z'n nadeel', en die wijsheid bracht me aan het denken. Die jonge mannetjes zijn ook ontzettend plooibaar, en toen ze voor de zoveelste keer liepen te klooien heb ik me eens goed kwaadgemaakt en ze het werk van een hele dag laten afbreken. Sindsdien gaat het prima!

Goed, Kuntanase dus. Over het dorp zelf valt weinig te vertellen; een kleine 10.000 mensen die al 15 jaar geen water hebben, totdat wij de pijp herbouwden. Voor zover er al een bestaand netwerk was, was dit na zo'n lange tijd natuurlijk niet meer bruikbaar, dus was onze opdracht simpel: bouw een compleet distributienetwerk voor het dorp.

Omdat er in Kuntanase wel een soort van rudimentair wegennet bestond, was de verdeling van de pijpen behoorlijk eenvoudig; na langs elke weg een pijp te hebben gelegd was 90% van de pijpen al op, en hoefde er slechts nog voor 300 meter een plaats te worden gevonden. Toen we deze plaats aan het zoeken waren werden we plots verzocht om even bij de chief langs te komen.

Wat bleek: na ons een paar weken bezig te hebben gezien, kwamen de chief en zijn companen tot de conclusie dat ze zelf graag ook wat inspraak zouden hebben in het hele gebeuren. Niet zozeer omdat het anders fout zou gaan of omdat ze verstand hebben van die zaken, maar omdat het natuurlijk godsonmogelijk is dat de grote meneren hier buiten worden gelaten. Dit is iets typisch Afrikaans; iedereen moet er zijn plasje overheen doen. Daarbij was het natuurlijk zo dat we openbare standpijpen bouwden, die voor iedereen bestemd waren en niet alleen voor de lokale bigshots.

Afijn, het was vrij eenvoudig: ik had al 3200 meter pijpen gelegd en 13 van de 15 standpijpen gebouwd, dus toen ze begonnen te zeuren dat sommige daarvan op een andere plaats zouden moeten heb ik ze op een zo vriendelijk mogelijke manier duidelijk gemaakt dat ik a) van mening ben dat ze op een prima plaats liggen en b) dat ze in het vervolg wel wat eerder wakker mogen worden als ze hun ei kwijt willen.

Anyway, het werk ging verder en ik heb niets meer van die gasten gehoord. Hierna waren er nog twee kleine akkefietjes die speelden. Eerst kwam ik er op een ochtend achter dat een of andere malloot van een timbercontractor met een Caterpillar over mijn pijp die klaarlag om in de sleuf te leggen heen was gereden. Na hem te hebben gevonden ben ik met behulp van de plaatselijke autoriteiten achter hem aangegaan, wat uiteindelijk een schadevergoeding heeft opgeleverd van een miljoen. Het is niet veel, maar het ging om het principe, en voor die honderd Euro kan je prima bier en chips voor na het werk kopen. Wat hieraan het leukst was, was de inspecteur die ze me meegaven. Deze man had kennelijk veel naar Miami Vice gekeken, want hij kon uitstekend doorgaan voor de lokale Rico Tubbs, met pastelkleurig pak en al.

Het andere zaakje was een aanvaring met de mensen van de Highway Authority die, alweer toen ik bijna klaar was met het werk, kwamen klagen dat ik de pijp in en niet naast de weg had gelegd. Ik vertelde ze toen dat ik had overwogen de pijp over de daken van het dorp te draperen, maar dat de door mij gewenste kleur niet beschikbaar was waardoor begraven de enige optie was. Deze ironie ging volledig aan ze voorbij en het volgende was een potje Afrikaans discussieren, ofwel hard schreeuwen en vaak "Do you know who I am?" brullen. Uiteindelijk ben ik door de orkaan van herrie heengebroken en heb ik ze naar Ghana Water doorverwezen.

Toen alle pijpen er in lagen konden we door naar Odoben!

Hier staan foto's van het werk in Kuntanase

	Kuntanase Juli - Augustus 2006
	De feitelijke uitvoering van het werk is uitbesteed aan onze Chinese onderaannemer die ook al al het betonwerk in Kwanyaku heeft gedaan. Ervaren mensen dus, zou je denken. Helaas vonden de Chinezen dat ze hier wel wat nieuw volk op konden zetten, en ik kreeg twee jonge ingenieurs, net uit de schoolbanken die bijna geen Engels spraken. Dat beloofde dus wat, en inderdaad was het begin niet bepaald soepel. Ik kon ze nauwelijks duidelijk maken wat de bedoeling was, en hun organisatie was zo slecht dat het pijn aan je ogen deed om ze aan het werk te zien...
	Maar een groot Nederlands denker heeft ooit gezegd: 'Elk voordeel heb z'n nadeel', en die wijsheid bracht me aan het denken. Die jonge mannetjes zijn ook ontzettend plooibaar, en toen ze voor de zoveelste keer liepen te klooien heb ik me eens goed kwaadgemaakt en ze het werk van een hele dag laten afbreken. Sindsdien gaat het prima!
	Goed, Kuntanase dus. Over het dorp zelf valt weinig te vertellen; een kleine 10.000 mensen die al 15 jaar geen water hebben, totdat wij de pijp herbouwden. Voor zover er al een bestaand netwerk was, was dit na zo'n lange tijd natuurlijk niet meer bruikbaar, dus was onze opdracht simpel: bouw een compleet distributienetwerk voor het dorp.
	Omdat er in Kuntanase wel een soort van rudimentair wegennet bestond, was de verdeling van de pijpen behoorlijk eenvoudig; na langs elke weg een pijp te hebben gelegd was 90% van de pijpen al op, en hoefde er slechts nog voor 300 meter een plaats te worden gevonden. Toen we deze plaats aan het zoeken waren werden we plots verzocht om even bij de chief langs te komen.
	Wat bleek: na ons een paar weken bezig te hebben gezien, kwamen de chief en zijn companen tot de conclusie dat ze zelf graag ook wat inspraak zouden hebben in het hele gebeuren. Niet zozeer omdat het anders fout zou gaan of omdat ze verstand hebben van die zaken, maar omdat het natuurlijk godsonmogelijk is dat de grote meneren hier buiten worden gelaten. Dit is iets typisch Afrikaans; iedereen moet er zijn plasje overheen doen. Daarbij was het natuurlijk zo dat we openbare standpijpen bouwden, die voor iedereen bestemd waren en niet alleen voor de lokale bigshots.
	Afijn, het was vrij eenvoudig: ik had al 3200 meter pijpen gelegd en 13 van de 15 standpijpen gebouwd, dus toen ze begonnen te zeuren dat sommige daarvan op een andere plaats zouden moeten heb ik ze op een zo vriendelijk mogelijke manier duidelijk gemaakt dat ik a) van mening ben dat ze op een prima plaats liggen en b) dat ze in het vervolg wel wat eerder wakker mogen worden als ze hun ei kwijt willen.
	Anyway, het werk ging verder en ik heb niets meer van die gasten gehoord. Hierna waren er nog twee kleine akkefietjes die speelden. Eerst kwam ik er op een ochtend achter dat een of andere malloot van een timbercontractor met een Caterpillar over mijn pijp die klaarlag om in de sleuf te leggen heen was gereden. Na hem te hebben gevonden ben ik met behulp van de plaatselijke autoriteiten achter hem aangegaan, wat uiteindelijk een schadevergoeding heeft opgeleverd van een miljoen. Het is niet veel, maar het ging om het principe, en voor die honderd Euro kan je prima bier en chips voor na het werk kopen. Wat hieraan het leukst was, was de inspecteur die ze me meegaven. Deze man had kennelijk veel naar Miami Vice gekeken, want hij kon uitstekend doorgaan voor de lokale Rico Tubbs, met pastelkleurig pak en al.
	Het andere zaakje was een aanvaring met de mensen van de Highway Authority die, alweer toen ik bijna klaar was met het werk, kwamen klagen dat ik de pijp in en niet naast de weg had gelegd. Ik vertelde ze toen dat ik had overwogen de pijp over de daken van het dorp te draperen, maar dat de door mij gewenste kleur niet beschikbaar was waardoor begraven de enige optie was. Deze ironie ging volledig aan ze voorbij en het volgende was een potje Afrikaans discussieren, ofwel hard schreeuwen en vaak "Do you know who I am?" brullen. Uiteindelijk ben ik door de orkaan van herrie heengebroken en heb ik ze naar Ghana Water doorverwezen.
	Toen alle pijpen er in lagen konden we door naar Odoben!
	Hier staan foto's van het werk in Kuntanase