Kim en Erald in Ghana

Takoradi

December 2005

We waren op 16 december uitgenodigd op de kerstborrel van Ballast Nedam, en zoals te verwachten was daar de gehele Nederlandse in-crowd aanwezig. Dit was erg gezellig, met name omdat we een stel, Jan-Just en Lisa, ontmoetten dat in een vergelijkbare situatie zit als wij, maar pas een maand hier is. Hij is ook Delftenaar, en werkt hier voor Haskoning aan het project in Cape Coast en ze wonen in Takoradi. Het klikte direct prima, en na een avond bomen zijn er telefoonnummers uitgewisseld. Na wat heen- en weergebel besloten we om de woensdag erna richting Takoradi te gaan. De reis had naast het bezoek ook andere doelen: we waren nog nooit die kant op geweest en dus best benieuwd, en de stad herbergt de tweede haven van het land waardoor we in principe verwachtten dat er ook wel een forse automarkt zou zijn. Het werd namelijk eens tijd dat we een auto voor Kim aan zouden schaffen, nu ze steeds meer bezigheden buitenshuis heeft.

Hier onze bevindingen, in willekeurige volgorde:

Auto:

We waren blij dat we niet puur en alleen voor een wagen vier uur hadden gereden! Wat een ontzettend kansloze bende; drie verkopers op een rij met vieze, oude en stoffige auto’s tegen de ons inmiddels welbekende woekerprijzen. De reden dat het hier meestal zoveel duurder is, is dat de meeste auto’s tweedehands ingevoerd worden uit Europa of Azië, waar de douane van bepaalt wat de waarde is (die dus geen donder te maken heeft met wat je er zelf voor hebt betaald), en over die waarde moet dan ongeveer nog 25 % importbelasting worden betaald.

Voor wat betreft de auto was Takoradi dus geen succes, en zullen we verder moeten kijken.

Takoradi & omgeving:

Dit was prima. De omgeving is schitterend, en het lijkt wel of de drukte en de daarmee gepaard gaande viezigheid en chaos bij Cape coast op een soort onzichtbare muur stuiten en niet verder naar het westen gaan. Wat ook een verademing is, is het feit dat je als blanke gewoon over straat kan zonder continu te worden aangesproken en om geld te worden gevraagd.

De stad is, net zoals Cape Coast, sinds de koloniale tijd niet zo explosief gegroeid als Accra, en heeft daarmee veel van haar oorspronkelijke karakter behouden. Het stadsplan heeft de vorm van een driehoek met in het middelpunt een ronde, deels overdekte, markt die zich qua drukte kan meten met de Makola market in Accra, alleen een stuk kleiner natuurlijk.

De eerste nacht hebben we in het Afrika Beach resort geslapen, een prima tent vlak aan de kust (die zich overigens niet echt leent voor zwemmen daar). Toen we later die week terug kwamen naar Takoradi konden we echter bij Lisa en Jan-Just terecht, en hebben we hun huis kunnen bewonderen. Man, wat een kast! We waren van mening dat ons huis er best mocht zijn, maar dat kan je dik tweemaal kwijt in dat van hun, en dan die tuin, en...enfin, de foto hieronder zegt genoeg lijkt me. Toen we er waren was de verbouwing nog in volle gang, en we zijn zeer benieuwd naar de huidige staat.

Woont hier the fresh prince of Takoradi?

Terug naar Accra

Na een gezellige kerstavond in Takoradi en een lekker dagje strand in Busua beach resort moesten we ons nog haasten op tijd in Accra te zijn om Jeroen (de broer van Kim) op te halen van het vliegveld. Nu rijden we nooit als heiligen in Ghana, want dat doet nu eenmaal niemand hier, dus het komende verhaal had ook op ieder ander moment kunnen gebeuren. Ongeveer op eenderde van onze terugreis werden we aangehouden door de politie, met een soort radarpistool (het bekende type in de vorm van een föhn). We hadden 110 km gereden waar we 50 km mochten. Nu hadden we onze twijfels over het apparaat en of iemand überhaupt wist hoe die te bedienen en daarbij hadden wij geen bord zien staan. Hoe hard je in Ghana mag je rijden is ons nooit verteld dus gingen we er maar van uit dat dit zo hard je wilt is, tenzij er een bord staat dat anders vermeldt.

Het verhaal van de agente was echter dat het allemaal klopte en wij verwacht werden ons op 5 januari bij de rechtbank te melden (een boetesysteem zoals in Nederland kennen ze hier niet, alles gaat via de rechtbank), ook was ze zo behulpzaam alvast te melden dat het wel 2 miljoen cedis zou gaan kosten (ong. 200 euro). Het eerste probleem ontstond echter al toen Erald zijn papieren diende af te geven. We hadden namelijk niet de originele bij ons maar kopieën. Tja, nee, dan kon de agente ons echt niet laten gaan want de papieren dienden naar de rechtbank te worden opgestuurd. Hoe moest dat nu opgelost worden??? Weet je, zei de agente, als jullie mij nu 1 miljoen cedis geven kan ik het wel oplossen. En daar waren wij nu juist al bang voor. Het was kerst en de politie was gewoon een extra zakcentje aan het verdienen, niet voor niets worden de checkpoints ook wel moneybarriers genoemd. Goed, na wat gesputter van onze kant (in de eerste instantie heb je de neiging te vechten tot het recht wel zegeviert maar dat was hier op voorhand kansloos) zijn we uiteindelijk gaan onderhandelen over de prijs. Een blinde greep in de tas (Kim mikte op zo'n drie- a vierhonderdduizend) 'toonde' de agente dat we nog slechts 320.000 cedi's hadden, en een dikke driehonderd kilometer van huis waren. Toen Erald daarna met een beteuterde blik wees op de brandstofmeter in de auto die "bijna leeg" aangaf hebben we het af kunnen maken op 200.000 cedis. Later hoorden we dat wij er nog goed van af waren gekomen, collega’s hadden 500.000 cedis betaald.

Hier staan nog wat foto's van ons verblijf in Takoradi.

	Takoradi December 2005
	We waren op 16 december uitgenodigd op de kerstborrel van Ballast Nedam, en zoals te verwachten was daar de gehele Nederlandse in-crowd aanwezig. Dit was erg gezellig, met name omdat we een stel, Jan-Just en Lisa, ontmoetten dat in een vergelijkbare situatie zit als wij, maar pas een maand hier is. Hij is ook Delftenaar, en werkt hier voor Haskoning aan het project in Cape Coast en ze wonen in Takoradi. Het klikte direct prima, en na een avond bomen zijn er telefoonnummers uitgewisseld. Na wat heen- en weergebel besloten we om de woensdag erna richting Takoradi te gaan. De reis had naast het bezoek ook andere doelen: we waren nog nooit die kant op geweest en dus best benieuwd, en de stad herbergt de tweede haven van het land waardoor we in principe verwachtten dat er ook wel een forse automarkt zou zijn. Het werd namelijk eens tijd dat we een auto voor Kim aan zouden schaffen, nu ze steeds meer bezigheden buitenshuis heeft.
	Hier onze bevindingen, in willekeurige volgorde:
	Auto: We waren blij dat we niet puur en alleen voor een wagen vier uur hadden gereden! Wat een ontzettend kansloze bende; drie verkopers op een rij met vieze, oude en stoffige auto’s tegen de ons inmiddels welbekende woekerprijzen. De reden dat het hier meestal zoveel duurder is, is dat de meeste auto’s tweedehands ingevoerd worden uit Europa of Azië, waar de douane van bepaalt wat de waarde is (die dus geen donder te maken heeft met wat je er zelf voor hebt betaald), en over die waarde moet dan ongeveer nog 25 % importbelasting worden betaald. Voor wat betreft de auto was Takoradi dus geen succes, en zullen we verder moeten kijken.
	Takoradi & omgeving: Dit was prima. De omgeving is schitterend, en het lijkt wel of de drukte en de daarmee gepaard gaande viezigheid en chaos bij Cape coast op een soort onzichtbare muur stuiten en niet verder naar het westen gaan. Wat ook een verademing is, is het feit dat je als blanke gewoon over straat kan zonder continu te worden aangesproken en om geld te worden gevraagd. De stad is, net zoals Cape Coast, sinds de koloniale tijd niet zo explosief gegroeid als Accra, en heeft daarmee veel van haar oorspronkelijke karakter behouden. Het stadsplan heeft de vorm van een driehoek met in het middelpunt een ronde, deels overdekte, markt die zich qua drukte kan meten met de Makola market in Accra, alleen een stuk kleiner natuurlijk.
	De eerste nacht hebben we in het Afrika Beach resort geslapen, een prima tent vlak aan de kust (die zich overigens niet echt leent voor zwemmen daar). Toen we later die week terug kwamen naar Takoradi konden we echter bij Lisa en Jan-Just terecht, en hebben we hun huis kunnen bewonderen. Man, wat een kast! We waren van mening dat ons huis er best mocht zijn, maar dat kan je dik tweemaal kwijt in dat van hun, en dan die tuin, en...enfin, de foto hieronder zegt genoeg lijkt me. Toen we er waren was de verbouwing nog in volle gang, en we zijn zeer benieuwd naar de huidige staat.

	Terug naar Accra Na een gezellige kerstavond in Takoradi en een lekker dagje strand in Busua beach resort moesten we ons nog haasten op tijd in Accra te zijn om Jeroen (de broer van Kim) op te halen van het vliegveld. Nu rijden we nooit als heiligen in Ghana, want dat doet nu eenmaal niemand hier, dus het komende verhaal had ook op ieder ander moment kunnen gebeuren. Ongeveer op eenderde van onze terugreis werden we aangehouden door de politie, met een soort radarpistool (het bekende type in de vorm van een föhn). We hadden 110 km gereden waar we 50 km mochten. Nu hadden we onze twijfels over het apparaat en of iemand überhaupt wist hoe die te bedienen en daarbij hadden wij geen bord zien staan. Hoe hard je in Ghana mag je rijden is ons nooit verteld dus gingen we er maar van uit dat dit zo hard je wilt is, tenzij er een bord staat dat anders vermeldt. Het verhaal van de agente was echter dat het allemaal klopte en wij verwacht werden ons op 5 januari bij de rechtbank te melden (een boetesysteem zoals in Nederland kennen ze hier niet, alles gaat via de rechtbank), ook was ze zo behulpzaam alvast te melden dat het wel 2 miljoen cedis zou gaan kosten (ong. 200 euro). Het eerste probleem ontstond echter al toen Erald zijn papieren diende af te geven. We hadden namelijk niet de originele bij ons maar kopieën. Tja, nee, dan kon de agente ons echt niet laten gaan want de papieren dienden naar de rechtbank te worden opgestuurd. Hoe moest dat nu opgelost worden??? Weet je, zei de agente, als jullie mij nu 1 miljoen cedis geven kan ik het wel oplossen. En daar waren wij nu juist al bang voor. Het was kerst en de politie was gewoon een extra zakcentje aan het verdienen, niet voor niets worden de checkpoints ook wel moneybarriers genoemd. Goed, na wat gesputter van onze kant (in de eerste instantie heb je de neiging te vechten tot het recht wel zegeviert maar dat was hier op voorhand kansloos) zijn we uiteindelijk gaan onderhandelen over de prijs. Een blinde greep in de tas (Kim mikte op zo'n drie- a vierhonderdduizend) 'toonde' de agente dat we nog slechts 320.000 cedi's hadden, en een dikke driehonderd kilometer van huis waren. Toen Erald daarna met een beteuterde blik wees op de brandstofmeter in de auto die "bijna leeg" aangaf hebben we het af kunnen maken op 200.000 cedis. Later hoorden we dat wij er nog goed van af waren gekomen, collega’s hadden 500.000 cedis betaald.
	Hier staan nog wat foto's van ons verblijf in Takoradi.