Toen het Ghana avontuur echt werkelijkheid bleek te worden, hadden we natuurlijk nog enkele obstakels te overwinnen voor we in Ghana waren. Een daar van was Boeda, onze kat. Voor het vertrek heeft ze geloof ik meer inentingen gehad dan wij, en het arme dier moest ook nog ontvrouwd worden. En natuurlijk was het niet genoeg. Ondanks al onze inspanningen om er achter te komen wat er precies nodig was, bleek bij aankomst meneer de health officer toch nog een formuliertje nodig te hebben dat wij dan net weer niet hadden, of liever gezegd: de man wilde geld.

Om van al het gedonder af te zijn heeft hij 50 euro gekregen, wat achteraf een maandsalaris bleek te zijn, maar Boeda mocht mee met Kim Ghana in.

Natuurlijk heeft het even gekost voor Boeda gewend was aan haar nieuwe huis en het warme weer. Toen de wintervacht eenmaal afgevallen was en er ook nog eens hagedissen bleken te wonen in de tuin was het allemaal geen probleem meer.

Vol trots zagen we hoe Boeda alles doodmartelde wat op haar pad kwam, en vervolgens gelukkig meestal wel opat en niet in huis ten toon kwam spreiden.

Eigenlijk waren we wat huisdieren betreft volkomen tevreden.

Tot Kim bij de groenteboer een lief, klein, rood katertje rond zag dartelen en verliefd werd. Uiteraard is er wat gewikt en gewogen, maar het hart heeft gewonnen, en de komst van Boris was een feit.

Voor hij echter uit Accra mee mocht naar Kokrobite, was een bezoek aan de dierenarts onvermijdelijk. Daar aangekomen zorgden de rare plekjes die hij her en der had voor een onaangename verassing. Er zaten maden in! Blijkbaar is dat hier niet ongebruikelijk en een buitengewoon koele dierenarts had ze er vrij snel uit. Gelukkig, want na dit avontuurtje kon Boris toch echt mee naar huis. Daarbij had de beste man zijn tijd hard nodig om er voor de volgende patient weer presentabel uit te zien; bij een van de knijp-ingrepen spoot er een flinke dot pus recht in zijn ogen…1-0 voor de dieren. In dat al wikken en wegen is Boeda uiteraard niet betrokken geweest en het was te verwachten dat zei iets minder verheugd was met de komst van de kleine dan wij.

Ondanks Boeda haar pogingen Boris met chagrijnig geblaas ver bij haar vandaan te houden, bleef Boris onvermoeibaar in zijn pogingen vriendjes te worden en niet zonder resultaat, ze zijn inmiddels dikke vrienden.

En ook de kleine Boris, die al helemaal niet zo heel klein en aandoenelijk meer is, vervult ons regelmatig met trots door zijn stoere, maar vaker nog dan dat, rare acties.

Het feit dat hij van begin af aan al probeert via het kattenluik buiten te gaan spelen en dat dat inmiddels ook 9 van de 10 keer lukt is 1 van die dingen. Toen het hem laatst niet wilde lukken om binnen te komen,iets waar hij normaliter echt geen problemen mee heeft, moesten we even kijken wat daar de oorzaak van was. Dat bleek een vogel te zijn die uit zijn bek hing en er voor zorgde dat het hele zooitje simpelweg niet meer paste. Wij blij, anders hadden we het beest vast in de woonkamer gehad. Nog geen 5 minuten na onze ontdekking was er helemaal geen vogel meer te bekenen, er lagen alleen nog wat veertjes te fladderen voor het luik. Boris was nu een echte stoere kater.

18 december 2005

Borisje is inmiddels geen echte stoere kater meer, enkele weken geleden hebben wij hem van zijn manelijkheid laten ontdoen. Gelukkig merken we hier niets van, behalve dan dat hij niet meer tegen ons oprijdt, maar dat is positief.

Voor Boeda is Boris inmiddels ook een onmisbaar mannetje geworden, ze spelen, knuffelen en jagen samen, en blijkbaar is hij ook de moeite van het thuisblijven waard. Ze gaat lang niet meer zo vaak en ver weg als voordien.