Kim en Erald in Ghana

Na een aantal dagen gaten boren en weer vullen was het dan zover: er kon geschoten worden. Om ongelukken te voorkomen werd iedereen die er niets te zoeken had de werf afgebonjourd. Om het geheel goed te kunnen gadeslaan, bleven wij op het terrein aanwezig. Gezeten op een meter of vijftig afstand, er nog steeds op vertrouwend dat het een gecontroleerde ontploffing zou zijn, lachten we om de man die luid "Far, far away!" roepend iedereen ervan trachtte te overtuigen nog verder weg te gaan. Toen hij eenmaal ook weg was viel er een doodse stilte...

...gevolgd door een enorme klap. Stomverbaasd zagen we stukken graniet van enkele honderden kilo's omhoog geslingerd worden, en we doken weg achter het DCC-gebouw dat de Chinezen gelukkig net hadden afgerond. Gedurende de seconden die volgden vlogen de kleinere stukken materiaal over ons heen, om vlak bij de weg te landen. Hieronder is de situatie voor en na de klap te zien.

	Boem! September 2005
	Iedereen die weleens in Afrika is geweest is kent de typische rode laterietgrond die overal aanwezig is. Keihard wanneer gecompacteerd en in-situ, maar fijnkorrelig en zeer gevoelig voor erosie zodra deze ook maar een klein beetje is omgewerkt. Het is niet zo makkelijk als zand, maar er is in deze grond prima te werken.
	Onder deze grond ligt echter hard gesteente, meer specifiek graniet en nog een heleboel ander magmatisch en metamorf spul. Er is hier geologisch nogal wat loos geweest in het verleden; Ghana heeft ooit aan Noord-Brazilië vastgezeten (ben ik toch een beetje in de buurt van mijn ouders als ze in hun huis in Canoa Quebrada zijn...). Als je beneden bij de dam staat zie je de grote blokken al blootliggen. Als je naar de orientatie ervan kijkt dan is ook de conclusie dat datzelfde materiaal op het bouwterrein niet al te ver onder de oppervlakte ligt snel getrokken, en zijn moeilijkheden te verwachten als je een paar meter onder de grond een afvoerleiding moet leggen.
	Enfin, graven met de kraan was geen optie. Ook de luchthamer bleek al snel niet opgewassen tegen de massieve ondergrond, en dan rest er nog maar één optie: grof geweld. Heerlijk. Al snel waren er een paar explosievenexperts gevonden die bereid waren ons probleem op te lossen, en enthousiast togen zij aan het werk. In het los te schieten deel werden diverse gaten geboord die met springstof werden gevuld (ik denk ANFO). Nu ben ik geen expert, maar ik meen me uit een aantal colleges te herinneren dat de plaatsing hiervan een bepaald patroon dient te volgen om overblasting te voorkomen. In Afrika hoeft dat kennelijk niet; ik heb althans niet echt een patroon kunnen ontdekken.
	Na een aantal dagen gaten boren en weer vullen was het dan zover: er kon geschoten worden. Om ongelukken te voorkomen werd iedereen die er niets te zoeken had de werf afgebonjourd. Om het geheel goed te kunnen gadeslaan, bleven wij op het terrein aanwezig. Gezeten op een meter of vijftig afstand, er nog steeds op vertrouwend dat het een gecontroleerde ontploffing zou zijn, lachten we om de man die luid "Far, far away!" roepend iedereen ervan trachtte te overtuigen nog verder weg te gaan. Toen hij eenmaal ook weg was viel er een doodse stilte... ...gevolgd door een enorme klap. Stomverbaasd zagen we stukken graniet van enkele honderden kilo's omhoog geslingerd worden, en we doken weg achter het DCC-gebouw dat de Chinezen gelukkig net hadden afgerond. Gedurende de seconden die volgden vlogen de kleinere stukken materiaal over ons heen, om vlak bij de weg te landen. Hieronder is de situatie voor en na de klap te zien.

	Het was echt een enorme klap, maar ze waren niet diep genoeg gekomen en moesten terugkomen voor een tweede sessie. Nodeloos te vermelden dat ik van de eerste ontploffing weinig foto's heb kunnen maken omdat ik te druk bezig was me in veiligheid te brengen. Gelukkig werd me dus nog een kans geboden om het geheel te filmen. Het was een beduidend mindere knal dan de eerste, maar het resultaat mag er wezen!