Home

Over onsNieuwsWerkLevenFoto'sLinksContactEnglish

 

Bezoek van ''de meiden''

maart/april 2006
 

Donderdag 29 maart kon Kim eindelijk naar Accra afreizen om Vera (haar moeder), Yvon (haar tante), en Ma (haar oma), kortom 'de meiden' op te halen. Die kwamen een goed uur te laat, zwaar overbepakt (alleen al 16 kilo voor ons), en oververhit het vliegveld uitgewandeld. Gelukkig viel het verkeer mee en een uurtje later zaten we thuis lekker bij te kletsen.

De volgende morgen is Erald, zoals dat hoort, om 6.15 u in de auto gestapt om te gaan werken, De meiden, zijn een paar uur later lekker met Kim gaan ontbijten bij de Kokrobite Garden. om vervolgens te gaan chillen bij het zwembad. Tja, je hebt nu eenmaal werkpaarden en luxepaarden.

Dat dit een echte vakantie moest zijn hadden de meiden op voorhand al duidelijk gemaakt. Ze kwamen vooral voor de zon, lekker eten en goed gezelschap. Gelukkig hebben we dat allemaal in huis, en hebben we zelfs nog wat extra's in het pakket kunnen doen. Een beetje sightseeing wel te verstaan.

Allereerst zijn we naar Aburi geweest, daar zijn we begonnen bij de Botanische tuinen, maar ons hoofddoel was de arts and crafts market. Er is daar een enorme keuze aan handgemaakt houtsnijwerk, en je kunt er erg goed onderhandelen over de prijzen, dit alles maakt het een prima plaats om souvenirs te kopen.

 
de meiden in de botanische tuin
 

We wonen vlakbij Kasoa, een redelijk groot dorp en iedere dinsdag en vrijdag is daar markt. Dus wij zijn dinsdagochtend (zo vroeg mogelijk, om de warmte voor te zijn) naar de markt gegaan. Mede omdat wij gehoord hadden dat je daar mooie stoffen kon kopen, en daar dan weer voor weinig geld kleding van kon laten maken. Verder is het bezoek aan de lokale markt natuurlijk een stukje van de cultuurschok. En niet alleen voor ons. Een aantal van de koopvrouwen was zo onder de indruk van de 3 generaties blanke vrouwen, en dan vooral van oma, dat we ineens omringd waren door knuffelende big mamma's die allemaal op de foto wilden. Ma had ineens een fanclubje. Nu komt deze 'bewondering' natuurlijk vooral omdat een Ghanese vrouw van 27 vaak al lang geen oma meer heeft, en Ma was dan ook nog eens fit en rijk genoeg om helemaal naar Afrika te komen om die kleindochter te bezoeken.

 
Ma en haar fans
 

Natuurlijk kon een bezoekje aan de hoofdstad ook niet ontbreken, al is dat niet vanwege het enorme cultuurgoed dat deze stad biedt. Er zijn wel wat dingen te zien maar daar waren de meiden niet in geinteresseerd, zij wilden wel eens weten wat het inhield om in Accra te shoppen, en dan is Osu de plaats om te zijn. Denk nu niet meteen dat Accra een koopgoot heeft! Er zijn wel goten, hele diepe, en daar kun je ook in lopen, al is dit dan niet vrijwillig. Deze goten zouden in het regenseizoen de straat begaanbaar moeten houden, not!! En in het droge sezoen is het een stilstaande stinkzooi waar al menigeen z'n benen op gebroken heeft. Ze zijn namelijk voor het grootste deel helemaal niet afgedekt, of de bedekking is kapot.

Maar goed: Osu. Er zijn echte winkels, en dat zie je niet vaak in Ghana. En zelfs op straat verkopen ze dingen die je in de rest van Accra niet makkelijk vindt, mooie tassen en horloges, sportschoenen en voetbalshirts. In de laatste twee waren wij vandaag natuurlijk niet geinteresseerd, maar voor tassen en horloges kun je de meiden altijd wel warm krijgen. De buit: Yvon: 1 tas en 1 "Gucci" horloge, Vera: 1 "Gucci" horloge en 1 ketting, Ma: 1 "Gucci" horloge en uiteindelijk ook 1 tas.

Afgezien van de vieze stinkgoten dus een prima plaats om te gaan shoppen.

 

Na een paar dagen niet veel ondernomen te hebben vonden we het wel tijd voor wat actie. We zijn een weekend (dus Erald mocht ook mee) naar Anomabo geweest. Erald en Kim waren hier al een paar keer geweest en het is een prima plaats om te relaxen. Daarbij is het Cape Coast Castle in de buurt zodat we weer wat cultuur konden snuiven.

 
een bezoek aan Cape Coast Castle
 

Helaas zat de vakantie er na dit weekend al weer bijna op. De laatste paar dagen hebben we nog even goed genoten van elkaars gezelschap, en woensdag was het dan al weer tijd om de meiden op het vliegveld te zetten. Natuurlijk waren de twee weken veel te snel gegaan, maar het was voor iedereen een onvergetelijke tijd.