Kim en Erald in Ghana

Bezoek Erald's mamma

maart 2006

Eind februari kregen we enigszins onverwacht bezoek van Eralds moeder, Trice.

Er was wel over gesproken dat zijn ouders zouden proberen er rond Erald's verjaardag op 18 februari te zijn, maar door hun reis naar Brazilië hadden we er niet meer helemaal op gerekend. Maar Trice heeft alles op alles gezet om na thuiskomst uit Brazilië zo snel mogelijk naar Ghana te komen, en een week later stond ze hier op de stoep. Dit tot groot genoegen van ons en vooral Erald die, na zoveel maanden zonder, wel even wat moederliefde kon gebruiken.

Omdat Erald natuurlijk doordeweeks moest werken, heeft Kim Trice de binnen een dag bereikbare toeristische highlights laten zien zoals Cape Coast, Elmina en Aburi, maar in het weekend zijn we nieuwe gronden gaan verkennen. Wij waren zelf nog niet in het oosten van Ghana geweest en dus leek het ons leuk die kant op te gaan. We zijn uitgekomen in Ho, de hoofdstad van de Volta region. De omgeving in dit gebied ten oosten van het Voltameer is adembenemend. Net als richting Takoradi is het hier veel schoner en rustiger, maar in tegenstelling tot de vrij vlakke westkust is het landschap hier bergachtig en heel erg groen. Stel je overigens van die bergen niet te veel voor; de hoogste top in Ghana is slechts 885 meter hoog, dus het valt nog wel mee.

Ho zelf viel een beetje tegen wat betreft het sightseeing, maar desalniettemin was het een erg leuk weekend. Een hotel was snel gevonden, en na het inchecken hebben we eerst wat uitgerust langs het zwembad, alwaar we bij onze pogingen om lunch te bestellen de twijfelachtige eer hadden geconfronteerd te worden met de domste serveerster die we tot nu toe in Ghana zijn tegengekomen (even for the record: de langzaamste werkt bij het Anomabo beach resort). Nadat we met veel pijn en moeite de magen hadden gevuld zijn we eens gaan kijken wat er in en om Ho zoal te doen was. Al snel kwamen we erachter dat we, indien we de echte bezienswaardigheden hadden willen zien, beter niet in Ho hadden kunnen blijven omdat alles minstens anderhalf uur rijden is. Helaas liet onze voorbereiding op dit weekend te wensen over, en kwamen we hier pas na aankomst achter.

Niet ontmoedigd door deze lichte tegenvaller zijn we toch op pad gegaan. Eerste stop: Kalapka Resource Reserve, een kleine twintig kilometer buiten Ho. We hadden er nog niet eerder van gehoord. Volgens de oude vertrouwde Bradt gids was ook dit weer een prima plek, met savanne-achtige flora en fauna. De rit er heen was schitterend; vrijwel ongerepte natuur in combinatie met fantastische uitzichten. Helaas waren we, zoals gezegd, nogal onvoorbereid op pad gegaan wat onder andere aan onze reisgarderobe te merken was. Gewapend met slechts slippers wilden we de wandeling gaan maken, en dat terwijl het de dag ervoor hevig had geregend. Beleefd bedankten we voor het ons aangeboden paar ongelooflijk smerige laarzen; het gaat zo ook wel, meneer de Ranger.

Helaas. Na een paar honderd meter te hebben gelopen (over een weg waar we ook prima hadden kunnen rijden -de verse bandensporen gaven zelfs aan dat dit diezelfde ochtend nog was gedaan) kwamen we in de modder terecht. We hebben nog even getwijfeld of we zouden doorgaan, maar we hadden op basis van wat we het eerste stuk hadden gezien niet echt het idee dat er veel spectaculairs te zien was, dus dat gaf de doorslag en deed ons besluiten terug te keren. 's Avonds kwamen we in het hotel echter twee Nederlandse jongens tegen die voor hun afstuderen in Ho zaten en zich met dat gebied bezighielden, en zij vertelden ons dat het wel de moeite waard; als je er op het juiste tijdstip komt zijn er nog behoorlijk wat dieren te zien. Volgende keer beter dan maar.

Na dit avontuur zijn we teruggekeerd naar Ho en hebben daar wat rondgekeken, en onder andere van dichtbij gezien hoe de befaamde Kente-stof wordt gemaakt. 's Avonds hebben we in ons hotel zowaar zonder noemenswaardige moeite een prima maaltijd weten te krijgen, en de dag erna zijn we vertrokken.

We wilden onderweg nog wat dingen doen, en al zoekend in de gids kwamen we XOFA Ecovillage tegen. Nu zijn we (Erald in ieder geval niet) van huis uit niet van die ontzettend groene types en zou zoiets in Europa nou niet de eerste keuze zijn qua bestemming, maar in Afrika betekent 'eco' in ieder geval dat je een keer niet tot aan je knieën in het afval zit, en dat de mensen die het runnen wat ervaring hebben met die rare westerlingen en hun wensen. Vandaar de keuze.

Na wederom een rit met schitterende uitzichten kwamen we aan bij XOFA (we hebben ergens op een bordje zien staan waar de afkorting voor stond, maar het is niet blijven plakken). Het laatste stuk was over een nogal hobbelige weg, maar het kan erger: waren we een jaar eerder gekomen dan hadden we met een pirogue (traditioneel soort kano) vanuit het dorp moeten oversteken, dus eigenlijk zaten we best goed. De boel bleek te worden gerund door een Amerikaanse met haar Ghanese (rasta-) man, en ze waren met name bezig met de aanplant van diverse fruitbomen en het verbeteren van de milieusituatie in de buurt. Dit leverde natuurlijk nogal wat problemen op met de lokale bevolking, want leg maar eens aan een Ghanees uit dat-ie op de beesten die ze al generaties lang vangen en eten niet meer mag jagen omdat ze dan uitsterven. En dan heb je het nog niet eens gehad over het schoon en netjes houden van de omgeving... Al met al een prima oord, maar behoorlijk prijzig, en als we de commentaren in het gastenboek lezen dan is de conclusie simpel: leuk als je in de buurt bent maar rij er niet voor om.

Hierna is de tweede week eigenlijk omgevlogen; de dames hebben nog wat uitstapjes gemaakt en op zondag hebben we onszelf bij het zwembad van het Golden Tulip geinstalleerd met de bedoeling rond de middag in te checken en 's avonds voordat mama vertrok ergens een hapje te gaan eten. Helaas gooiden de mensen bij het vliegveld roet in het eten; bij het inchecken werd gezegd dat Trice, vanwege extreme drukte, direct door naar binnen moest om op tijd bij de gate te zijn. Het eten ging dus helaas niet door, tot grote spijt van iedereen en met name van Erald die graag nog wat langer samen had willen zijn; doordeweeks was niet goed mogelijk omdat de avonden nogal kort waren vanwege de lange dagen. Helaas, hopelijk komen beide ouders over een paar maanden samen, en kunnen we/ze meer rondreizen en van het land zien.

Desalniettemin hebben we genoten van de twee weken, en het is maar weer eens bewezen: "Time flies when you're having fun!"

Foto's van Trice d'r bezoek staan hier.

	Bezoek Erald's mamma maart 2006
	Eind februari kregen we enigszins onverwacht bezoek van Eralds moeder, Trice.
	Er was wel over gesproken dat zijn ouders zouden proberen er rond Erald's verjaardag op 18 februari te zijn, maar door hun reis naar Brazilië hadden we er niet meer helemaal op gerekend. Maar Trice heeft alles op alles gezet om na thuiskomst uit Brazilië zo snel mogelijk naar Ghana te komen, en een week later stond ze hier op de stoep. Dit tot groot genoegen van ons en vooral Erald die, na zoveel maanden zonder, wel even wat moederliefde kon gebruiken.

	Omdat Erald natuurlijk doordeweeks moest werken, heeft Kim Trice de binnen een dag bereikbare toeristische highlights laten zien zoals Cape Coast, Elmina en Aburi, maar in het weekend zijn we nieuwe gronden gaan verkennen. Wij waren zelf nog niet in het oosten van Ghana geweest en dus leek het ons leuk die kant op te gaan. We zijn uitgekomen in Ho, de hoofdstad van de Volta region. De omgeving in dit gebied ten oosten van het Voltameer is adembenemend. Net als richting Takoradi is het hier veel schoner en rustiger, maar in tegenstelling tot de vrij vlakke westkust is het landschap hier bergachtig en heel erg groen. Stel je overigens van die bergen niet te veel voor; de hoogste top in Ghana is slechts 885 meter hoog, dus het valt nog wel mee.
	Ho zelf viel een beetje tegen wat betreft het sightseeing, maar desalniettemin was het een erg leuk weekend. Een hotel was snel gevonden, en na het inchecken hebben we eerst wat uitgerust langs het zwembad, alwaar we bij onze pogingen om lunch te bestellen de twijfelachtige eer hadden geconfronteerd te worden met de domste serveerster die we tot nu toe in Ghana zijn tegengekomen (even for the record: de langzaamste werkt bij het Anomabo beach resort). Nadat we met veel pijn en moeite de magen hadden gevuld zijn we eens gaan kijken wat er in en om Ho zoal te doen was. Al snel kwamen we erachter dat we, indien we de echte bezienswaardigheden hadden willen zien, beter niet in Ho hadden kunnen blijven omdat alles minstens anderhalf uur rijden is. Helaas liet onze voorbereiding op dit weekend te wensen over, en kwamen we hier pas na aankomst achter.
	Niet ontmoedigd door deze lichte tegenvaller zijn we toch op pad gegaan. Eerste stop: Kalapka Resource Reserve, een kleine twintig kilometer buiten Ho. We hadden er nog niet eerder van gehoord. Volgens de oude vertrouwde Bradt gids was ook dit weer een prima plek, met savanne-achtige flora en fauna. De rit er heen was schitterend; vrijwel ongerepte natuur in combinatie met fantastische uitzichten. Helaas waren we, zoals gezegd, nogal onvoorbereid op pad gegaan wat onder andere aan onze reisgarderobe te merken was. Gewapend met slechts slippers wilden we de wandeling gaan maken, en dat terwijl het de dag ervoor hevig had geregend. Beleefd bedankten we voor het ons aangeboden paar ongelooflijk smerige laarzen; het gaat zo ook wel, meneer de Ranger.
	Helaas. Na een paar honderd meter te hebben gelopen (over een weg waar we ook prima hadden kunnen rijden -de verse bandensporen gaven zelfs aan dat dit diezelfde ochtend nog was gedaan) kwamen we in de modder terecht. We hebben nog even getwijfeld of we zouden doorgaan, maar we hadden op basis van wat we het eerste stuk hadden gezien niet echt het idee dat er veel spectaculairs te zien was, dus dat gaf de doorslag en deed ons besluiten terug te keren. 's Avonds kwamen we in het hotel echter twee Nederlandse jongens tegen die voor hun afstuderen in Ho zaten en zich met dat gebied bezighielden, en zij vertelden ons dat het wel de moeite waard; als je er op het juiste tijdstip komt zijn er nog behoorlijk wat dieren te zien. Volgende keer beter dan maar.
	Na dit avontuur zijn we teruggekeerd naar Ho en hebben daar wat rondgekeken, en onder andere van dichtbij gezien hoe de befaamde Kente-stof wordt gemaakt. 's Avonds hebben we in ons hotel zowaar zonder noemenswaardige moeite een prima maaltijd weten te krijgen, en de dag erna zijn we vertrokken.
	We wilden onderweg nog wat dingen doen, en al zoekend in de gids kwamen we XOFA Ecovillage tegen. Nu zijn we (Erald in ieder geval niet) van huis uit niet van die ontzettend groene types en zou zoiets in Europa nou niet de eerste keuze zijn qua bestemming, maar in Afrika betekent 'eco' in ieder geval dat je een keer niet tot aan je knieën in het afval zit, en dat de mensen die het runnen wat ervaring hebben met die rare westerlingen en hun wensen. Vandaar de keuze.
	Na wederom een rit met schitterende uitzichten kwamen we aan bij XOFA (we hebben ergens op een bordje zien staan waar de afkorting voor stond, maar het is niet blijven plakken). Het laatste stuk was over een nogal hobbelige weg, maar het kan erger: waren we een jaar eerder gekomen dan hadden we met een pirogue (traditioneel soort kano) vanuit het dorp moeten oversteken, dus eigenlijk zaten we best goed. De boel bleek te worden gerund door een Amerikaanse met haar Ghanese (rasta-) man, en ze waren met name bezig met de aanplant van diverse fruitbomen en het verbeteren van de milieusituatie in de buurt. Dit leverde natuurlijk nogal wat problemen op met de lokale bevolking, want leg maar eens aan een Ghanees uit dat-ie op de beesten die ze al generaties lang vangen en eten niet meer mag jagen omdat ze dan uitsterven. En dan heb je het nog niet eens gehad over het schoon en netjes houden van de omgeving... Al met al een prima oord, maar behoorlijk prijzig, en als we de commentaren in het gastenboek lezen dan is de conclusie simpel: leuk als je in de buurt bent maar rij er niet voor om.
	Hierna is de tweede week eigenlijk omgevlogen; de dames hebben nog wat uitstapjes gemaakt en op zondag hebben we onszelf bij het zwembad van het Golden Tulip geinstalleerd met de bedoeling rond de middag in te checken en 's avonds voordat mama vertrok ergens een hapje te gaan eten. Helaas gooiden de mensen bij het vliegveld roet in het eten; bij het inchecken werd gezegd dat Trice, vanwege extreme drukte, direct door naar binnen moest om op tijd bij de gate te zijn. Het eten ging dus helaas niet door, tot grote spijt van iedereen en met name van Erald die graag nog wat langer samen had willen zijn; doordeweeks was niet goed mogelijk omdat de avonden nogal kort waren vanwege de lange dagen. Helaas, hopelijk komen beide ouders over een paar maanden samen, en kunnen we/ze meer rondreizen en van het land zien.
	Desalniettemin hebben we genoten van de twee weken, en het is maar weer eens bewezen: "Time flies when you're having fun!"
	Foto's van Trice d'r bezoek staan hier.